mevsim yaprakları pek sabırsız
sanki üzerime basıyorsun
sanki benmişim gibi
o kurumuş, çatırdayan ses

sanki sende doğmuşum
köküm
dallarım
ve bunca yeşilim.

arka bahçende yağmurunla beslenen
bi çam ağacıyım
var gücümle büyüyorum balkonuna doğru
büyük bir hışımla
ve şiddetle
ve tutkuyla.

soran olursa seninim
gören olursa gövdeme yaslan
ardıma saklan
sığın,
bu toprak üşütmez seni.

heybetli sanıyorsun, değilim
bakışların karşısında
yeni yeşermiş
bir fidan gibi güçsüz
çelimsiz
ve mahçubum.

kaç kere kırıldı dalım
kaç kere soldu yaprağım
kendi mücadelemden.

dokunduğunda ellerin
ah bir sarıldığında ellerin
dağ gibi uzayıp giden bu gövdem
çöküyor dizlerine
sevdasına kavuşmayı bekleyen
bir papatya gibi.
beni kopar
beni yakana tak
şen şakrak saçlarının arasına kavuştur

şu yeşilliğimin
başka türlü anlamı yok.

ebrar yasemin kurt