evden çıkmışım adımlarım hızlı
göğsüne yanaşmışım otobüsü kaçırıp
sığınmışım bulutun ıslağından
saklanmışım
ağlatmışım
sorsan çok hoyratmışım.

sen de bilirsin ya beni
dokundukça ellerine
ağlarmışım
anlarmışım.

insan bildiğinde gerçeği
sarıldığında sana
dayanamazmış
yanarmışım.

güzelliğinin evime doldurduğu koku
tıkanırcasına damarlarım,
dibine kadar
koklarmışım.

yüzüme bakınca sen
sıkışır ya içim
yoklarmışım ya kalbimi.
izlermişim ya öyle usul
bedenin narin çiçeklermiş
böğürtlenmişssin
çilekmişsin.

baharmışsın ya temelli
uzun uzadıya yazarmışım
hiç uslanmaz mı insan
iflah olmazmışım.

ebrar yasemin kurt