yonca yaprağı güçlü yanını sevdirircesine
ve geceden geçen tüm kederleri estirircesine
kendi çizgisini geçemezken vicdan
küfrü edepten bezdirircesine
konuşuyor esprisine,
bi başkasının kulağına,
bi başkasının ağzıyla.
çelikler sarmış bedenini
ve
tüm çeperleri gururla kuşanmış.
bu masa peşimden gelir diye
perdeler üzerime yıkılır
dolaplar beynime beynime sıkışır diye.
bekliyor sabırsız bir tebessüm dudak kıvrımında
aşkı tenine değdirircesine.
tüm bu es verilmiş cümleler benim
yutkunup duran kupkuru kursak benim
buna rağmen sen misin
arındığım apayrı sessiz gölgeler?
şimdi konuş biz miyiz
karanlığın içinde sevişen gizlercesine?
bu sarılınacak bi kaldırım taşı
sen köşe başında açmış güçlü yonca
ben gecenin düğüm düğüm olmuş rüzgarları.
çatlaklara sahip ruhlarımızı
birbirine sarıp sarmalayalım.
ve bu baş yapıtı tanıtalım yıldız demetlerine.
duyacaksın bu aynı his,
tüm sıkıntıları affedercesine.
hadi,
bir şey desene.

Ebrar Yasemin Kurt