insanın boğazı
kanalizasyon
ve bi nevi heves mezarlığı.
nerede başlayıp nerede bittiğini bilemeyen bi varlık;
insan.
hatırlayan, özleyen, konuşan, sevinen, üzülen...
hormon çöplüğü çoğu zaman.
ve sen
öylesine yaratılmışlığımızın ortasında
ahenkli bir dokunuşa sahipsin.
renkli bi telaş kimliğin.
caddelerde hızlı adımların
ve dillere pelesenk olmuşçasına
huysuz ve tatlı.
tanrının kulağıma okuduğu isimsin sen.
gözüm kapalı tanırım dediğim.
ellerinin
kokusundan
izlerini
bulurum,
dediğim.
tüm bunların karşısında
beceriksiz sevdamla duruyorum.
yine de bu eksiklik
avuçlarına sarıla sarıla uyumaktan
alıkoyamıyor beni.
ne mutlu!
şimdi uyku sandığının göğsünde
insan olmakla değil
senin olmakla gurur duyarak sessizliğe dalacağım.

sevgilim ellerimi tut,
çünkü
"sarılıp dallarına öpesim gelir."

ebrar yasemin kurt

https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DFSA8C-IcGdI&h=hAQG3hAHO